"Ομορφη γυναικα,χαριτωμενη κοπελα απο που πηγαζει η τεχνη σου?Πως μπορεις να κυριαρχεις με τα βηματα σου στη γη και στον αερα?Το νερο και τη φωτια στο ρυθμο σου?

Η χορευτρια υποκλιθηκε μπροστα στον πριγκηπα και του ειπε:"Υψηλοτατε δεν ξερω ν ' απαντησω αλλα ξερω οτι:

Η ψυχη του φιλοσοφου ξαγρυπνα στο μυαλο του.

Η ψυχη του ποιητη πετα στην καρδια του.

Η ψυχη του τραγουδιστη παλλεται στο λαιμο του.

Αλλα η ψυχη της χορευτριας ζει σε ολοκληρο το σωμα της."

Halil Gibran (1883-1931)

Για τις χορευτριες του οριενταλ εχουν γραφτει βιβλια.Ο αιγυπτιος συγγραφεας Ishan Abdel Codous (1919-1990),εχει αφιερωσει δυο μυθιστορηματα του.Το πρωτο"takissa wal tabal" περιγραφει τη στενη σχεση που αναπτυσσεται αναμεσα στη χορευτρια και στους μουσικους της.

Το δευτερο περιγραφει την επηρροη που ασκει η χορευτρια στους πολιτικους και εχει τιτλο"cel sakissa wal siyassi.

It's not so easy loving me It gets so complicated All the things you gotta be Everything's changing But you're the truth I'm amazed by all your patience Everything I put you through when I'm about to fall Somehow you're always waiting with Your open arms to catch me You're gonna save me from myself From myself, yes You're gonna save me from myself My love is tainted by your touch Well some guys have shown me aces But you've got that royal flush I know it's crazy everyday Well tomorrow may be shaky But you never turn away Don't ask me why I'm crying 'Cause when I start to crumble You know how to keep me smiling You always save me from myself From myself, myself You're gonna save me from myself I know it's hard, it's hard But you've broken all my walls You've been my strength, so strong And don't ask me why I love you It's obvious your tenderness Is what I need to make me A better woman to myself

ΑΝΟΙΞΗ Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους. Στον κήπο απόψε μου μιλάει μια νέα μελαγχολία. Βυθίζει κάποια μυγδαλιά το ανθοχαμόγελό της στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση της νιότης σαλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία... Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα, όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα. Το κυπαρίσσι, ατέλειωτο σαν βάσανο, προς τ' άστρα σηκώνει τη μαυρίλα του, διψώντας τον αέρα. Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους. Οι δυο λατάνιες ύψοσαν μες στην απελπισία τους τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας. Κώστας Καρυωτάκης

Η αρχή έγινε στην αρχαιότητα. Με την κατάληψη της ελληνικής χερσονήσου από τους Ρωμαίους. Καταστροφές αγαλμάτων και ναών έγιναν με την κατάργηση της ελληνικής θρησκείας και την καθιέρωση της χριστιανικής. Ένα τεράστιο 'ξήλωμα' έγινε χίλια χρόνια μετά, το1204, με την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους 'σταυροφόρους'. Οι ορέξεις της Ευρώπης άρχισαν κυρίως με την άλωση αυτήν. Μετά άρχισε ο χαμός, μέσα σε μια κατάσταση αφασίας αιώνων, ενός άλλοτε ισχυρού και περήφανου λαού.

Δεν ήταν μόνον ο ξακουστός λόρδος Έλγιν που άρπαξε τα μάρμαρα του Παρθενώνα, είναι και ο Τσάρλς Τσαμπουασώ (Charles Champoiseau) που φόρτωσε από τη Σαμοθράκη, το τεράστιο λαμπερό άγαλμα της Νίκης και το πήγε στη Γαλλία.

Το ξέθαψε ο ίδιος ο 'ερασιτέχνης αρχαιολόγος', λένε οι σημειώσεις του μουσείου του Λούβρου, όπου βρίσκεται. 'Ερασιτέχνης αρχαιολόγος', όπως λέμε 'ερασιτέχνης κλέφτης'. Δε λένε καλύτερα πως ξεθάφτηκε από τις καταρρακτώδεις βροχές. Όταν τον πληροφορήσανε το 1863 και του είπανε για το 'θήραμα', άφησε βράδυ την Αδριανούπολη, όπου εκεί ήταν πρόξενος και κατέφθασε εσπευσμένα στη Σαμοθράκη, για να το κατοχυρώσει. Και τα κατάφερε. Το νησί κατοικούνταν από Έλληνες και η οθωμανική κυριαρχία βρίσκονταν στο πρόσωπο ενός Αγά που βρίσκονταν στο νησί. Αυτός ο Αγάς ήταν υπέθυνος για όλα. Για την πληθυσμιακή κατάσταση μας πληροφορεί ένας ταξιδιώτης των αρχών του 19ου αιώνα (G Stanley Faber, 'A dissertation on the mysteries of the Cabiri", Oxford 1803.)

Η Σαμοθράκη στα 1803, όπως την είδε ο G Stanley Faber

Όταν είδε ο Τσαμπουασώ το τεράστιο άγαλμα ανάμεσα στους σπασμένους κορμούς και τις πέτρες κατάλαβε πως βρήκε την τύχη του.

Είναι άγνωστο πόσο 'μπαχτσίσι' έδωσε στον Οθωμανό κυρίαρχο του νησιού. Το φόρτωσε στο πλοίο με το οποίο ήρθε και έτσι ένα ακόμη θαυμάσιο έργο ξεριζώθηκε από τον ιστορικό του χώρο.

Το άγαλμα ήταν γιγάντιο, τρία μέτρα και τριάντα εκατοστά περίπου. Η τεχνοτροπία του απαράμιλλη.

Το άγαλμα βρισκόταν επάνω στην πλώρη ενός πολεμικού πλοίου της αρχαιότητας, μάλλον του ναυτικού της Ρόδου. Απεικονίζει τη μεγάλη νίκη των Ροδίων στη ναυμαχία τους με το στόλο του Αντίοχου του Γ΄ της Συρίας του 190 π.Χ.

Οι Ρόδιοι έκαναν το αφιέρωμα αυτό υπέρ των Μεγάλων Θεών της Σαμοθράκης. Ήταν τοποθετημένο επάνω σε έναν τεράστιο βράχο, όπου είχε λειανθεί κατάλληλα ώστε η βάση του, η πλώρη του πλοίου, δηλαδή, να καλύπτεται με νερό ώστε να φαίνεται ότι πλέει.

Η φτερωτή 'Νίκη' με τα χέρια ανοικτά και τα φτερά τεντωμένα, καταπρόσωπο στον δυνατό άνεμο του Αιγαίου, οδηγεί το σκάφος εναντίον του στόλου του εχθρού, φέρνοντας την πολυπόθητη νίκη και την ελευθερία στους Ρόδιους.

Εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτονται το Λούβρο να θαυμάσουν το πανέμορφο άγαλμα της Νίκης της Σαμοθράκης. Εκατοντάδες χιλιάδες πληρώνουν για να την δούν. Τεράστια έσοδα τους έφερε ο Τσαμπουασώ,όπως και στο Λονδίνο ο Έλγιν, δεν ξέρω αν τους έχουν κάνει και τα ...;αγάλματά τους.

Ακούω μια κρυφή οργή. Να μπαινοβγαίνει απ' τις πόρτες  Μετά μια μακριά σιωπή. Να κόβει τις δικές της βόλτες  Τι δεν έμαθε ο θεός. Αλήθεια πως δεν είδε τόσα  Ο νόμος στο αίμα πιο σκληρός. Και ο χρόνος χάνεται στα φώτα  Γιατί εξατμίζομαι την νύχτα  Γιατί γίνομαι καπνός  Τι δεν ξέρω, τι δεν είδα  Τι να πω  Που έχουν κρύψει την ελπίδα  Τι δεν έμαθε ο θεός  Πως μπορεί να μην το ξέρει  Ούτε αυτός, ούτε αυτός  Πρέπει να δικαιολογείς και τον αέρα που αναπνέεις  Τις νύχτες αν θα κοιμηθείς αν στέκεσαι ή αν καταρρέεις  Τι δεν έμαθε ο θεός, Αλήθεια πως του κρύψαν τόσα  Το λάθος φαίνεται σωστό κάτω απ τα καινούργια φώτα

Somewhere over the rainbow Way up high And the dreams that you dreamed of Once in a lullaby ii ii iii Somewhere over the rainbow Blue birds fly And the dreams that you dreamed of Dreams really do come true ooh ooooh Someday I'll wish upon a star Wake up where the clouds are far behind me ee ee eeh Where trouble melts like lemon drops High above the chimney tops thats where you'll find me oh Somewhere over the rainbow bluebirds fly And the dream that you dare to,why, oh why can't I? i iiii Well I see trees of green and Red roses too, I'll watch them bloom for me and you And I think to myself What a wonderful world Well I see skies of blue and I see clouds of white And the brightness of day I like the dark and I think to myself What a wonderful world The colors of the rainbow so pretty in the sky Are also on the faces of people passing by I see friends shaking hands Saying, "How do you do?" They're really saying, I...I love you I hear babies cry and I watch them grow, They'll learn much more Than we'll know And I think to myself What a wonderful world (w)oohoorld Someday I'll wish upon a star, Wake up where the clouds are far behind me Where trouble melts like lemon drops High above the chimney top that's where you'll find me Oh, Somewhere over the rainbow way up high And the dream that you dare to, why, oh why can't I? I hiii ?

Στην ποντιακή διάλεκτο: Πέντε οσπίτεα έχτισα, Κι ας ολεα ξεσπιτούμαι, Πρόσφυγας είμαι ασο κουνίμ, Θεέμ θα παλαλλούμε. Πατρίδα μ αραεύω σε, Άμον καταραμένος, Σα ξένα είμαι Έλληνας, Και σην Ελλάδαν ξένος. Οσπίτεα εφέκα ανάμεσα, Σ ορμήν και ποταμάκρή, Πεγάδεα μαρμαρόχτιστα, Νερόν άμον το δάκρυν. Κι ατώρα αδακές διψώ, Νερόν να πίνω κ έχω, Εντρέπουμαι να ψαλαφώ, Τα χειλόπαμ να βρέχω. Απόδοση στα νέα ελληνικά: Πέντε σπίτια έχτισα, Και απ όλα ξεσπιτώνομαι, Πρόσφυγας είμαι από κούνια, Θεέ μου θα τρελαθώ. Πατρίδα μου σε ψάχνω, Σαν καταραμένος, Στα ξένα είμαι Έλληνας, Και στην Ελλάδα ξένος. Σπίτια άφησα ανάμεσα, Στα δάση και τις ποταμάκρες, Πηγάδια μαρμαρόχτιστα, Νερό σαν το δάκρυ. Και τώρα εγώ εδώ διψώ, Νερό να πιω δεν έχω, Ντρέπομαι να ζητήσω, Τα χείλια μου να βρέξω.

If blood will flow when flesh and steel are one Drying in the colour of the evening sun Tomorrow's rain will wash the stains away But something in our minds will always stay Perhaps this final act was meant To clinch a lifetime's argument That nothing comes from violence and nothing ever could For all those born beneath an angry star Lest we forget how fragile we are On and on the rain will fall Like tears from a star like tears from a star On and on the rain will say How fragile we are how fragile we are On and on the rain will fall Like tears from a star like tears from a star On and on the rain will say How fragile we are how fragile we are How fragile we are how fragile we are

Who's that whisperin' in the trees? It's two sailors and they're on leave Pipes and chains and swingin' hands Who's your daddy? Yes I am Fat cat came to play Now he can't run fast enough You'd best stay away When the pushers come to shove Zoot suit riot throw back a bottle of beer Zoot suit riot Pull a comb through your coal black hair Zoot suit riot throw back a bottle of beer Zoot suit riot Pull a comb through your coal black hair Blow Daddy! A whipped up jitterbuggin' brown eyed man A stray cat frontin' up an eight-piece band Cut me Sammy and you'll understand In my veins hot music ran You got me in a sway and I want to swing ya dove Now you sailors know Where your women come for love Zoot suit riot Throw back a bottle of beer Zoot suit riot Pull a comb through your coal black hair You're in a Zoot suit riot You're in a Zoot suit riot You're in a Zoot suit riot zoo zoot ziow zoo zoot za zoo zeh bleh abba yeeda aeh aeh aeh zoo zoot zi-i-i-ow zoo zoot za zoo zeh zeh zoo zeh zeh zoo day day day Oh you got me in a sway and I want to swing ya dove Now you sailors know Where your women come for love Zoot suit riot Throw back a bottle of beer Zoot suit riot Pull a comb through your coal black hair Zoot suit riot Throw back a bottle of beer Zoot suit riot Pull a comb through your coal black hair You're in a Zoot suit riot You're in a Zoot suit riot You're in a Zoot suit riot

Αφού μπορώ και γελάω μ' αυτά που βλέπω αφού μπορώ και αντέχω την τρέλα μου αφού γυρίζω σελίδα δε ζητάω μερίδα δε στριμώχνομαι στην ουρά για δυο λόγια σου καθαρά Θα πει πως είναι το τιμόνι και τα φρένα μας γερά θα πει πως έχω αγαπηθεί κι απ' τον Θεό θα πει χαλάλι στο χαμό και πες το ακόμα μια φορά να 'μαι καλά να 'σαι καλά να σ' αγαπώ Αφού τα πάμε καλά με τη συγνώμη και καταθέτω τα όπλα μου στο γέλιο σου αφού μιλάμε ίδια γλώσσα μη ζητάς κι άλλα τόσα από αυτά που η καρδιά μπορεί να αγαπάει και να συγχωρεί

 ΤΥΧΗ

Το χειροτερο

ειναι να καθεσαι και να παρατηρεις

τους ανθρωπους να πινουν καφε,

περιμενοντας.Θα επρεπε να τους λουσω

στην κυριολεξια με τυχη.

Τη χρειαζονται.

Τη χρειαζονται περισσοτερο απο μενα .

Καθομαι στο καφενειο 

και τους κοιταζω να περιμενουν.

Θαρρω πως δεν μπορουν να κανουν 

τιποτα περισσοτερο.

Οι μυγες σουλατσαρουν στα τζαμια,

κι εμεις πινουμε τον καφε μας και κανουμε πως δεν κοιταζομαστε.

Περιμενω μαζι τους.Μεσα στο πηγαινε-ελα των μυγων

οι ανθρωποι περνουν.

ΓΙΑ ΤΗ SSV

...Πηδηξα απ το παραθυρο και μπηκα στο αμαξι.Ο ηλιος

κατεβηκε,μεσα στη σκονη και στην βρωμα του παρκιν,τυλιγοντας τα παντα σ' ενα απαλο καφεκιτρινο χρωμα

και τα κληματα του φραχτη μυριζαν πρασινο με τον τροπο που μονο το πρασινο μυριζει.

Βγηκα με την οπισθεν χαιρετωντας την απο το παρμπριζ

κι εκεινη σταθηκε στο παραθυρο χαμογελωντας.Εβγαλα με την οπισθεν το μονοπατι.Λιγο πριν απ' το δρομο,

το εφερα με τη μουρη και ετρεξα πανω στο πλακοστρωτο

προς την Εθνικη,μακρια απο δω,σκεπτομενος τι εκανα

και τι δεν εκανα στο ραδιο (και σ' εκεινη)νιωθοντας

σα να χα αφησει ενα στρατο σε θεση δυσκολη κατα τη διαρκεια

της μαχης

Μα υστερα καποια πιτσιρικα σ ενα volks

                               Βγηκε μπροστα μου,διχως σημα

                               και τα ξεχασα ολα.

                                Πατησα το πενταλ

                               και ξεχυθηκα ξοπισω της

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΥ ΗΞΕΡΑ

Απ ολους τους σουμιεδες του παραδεισου,

ο δικος σου ηταν ο πιο σκληρος.

Εγω:καπνος στον καθρεφτη σου

κι εσυ να λουζεις τα μαλλια σου με σμαραγδι.

Ησουν ομως γυναικα κι εγω

ημουν αγορι:ενα αγορι ικανο για το σουμιε σου,

ενας αντρας ικανος για κρασι

και για σενα

Τωρα ειμαι αντρας

ικανος για τα παντα

κι εσυ,εσυ

εισαι

          γρια.

Οχι πια τοσο ατιθαση

κι ο σουμιες σου

αδειανος

ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΥ Ο ΠΙΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟΣ ΑΠ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟΥΣ

"Καλεσατε το ασανσερ?"

"Γιατι αφου βρισκοταν ηδη στο ισογειο"

"Και τι κανατε?"

"Τι επρεπε να κανω γιε μου?Με ποναει το αριστερο μου ποδι και το δεξι μου χερι.Εχω φαει δυο σφαιρες απο τους Αμερικανους.Κρατουσα τεσσερις σακκουλες στα χερια.Μπορουσα ν ανεβω τις σκαλες με τα ποδια?"

Εννοειτε οτι χρησιμοποιησατε το ασανσερ ενω ηταν μεσα ο νεκρος?"

"Αναγκαστικα!Οταν ομως το ασανσερ σταματησε στον οροφο οπου βρισκεται το διαμερισμα μου,στο ιδιο οπου εμενε και ο μακαριτης Λαπεκορα,ενα μπουκαλι κρασι επεσε απο τη σακουλα."

.....................................................................................................................................................................................

"Τι θα θελατε να σας ετοιμασω σημερα?

"Τι εχεις?"

"Για πρωτο πιατο ο,τι τραβαει η ορεξη σας."

"Δε θελω πρωτο πιατο,δε θελω να φαω πολυ και να βαρυνω"

'Για δευτερο εχω ετοιμασει τονο με λαδολεμονο και μπακαλιαρο με σαλτσα απο σαρδελες  και αυγο χτυπητο."

"Αυτο ειναι εργο τεχνης Καλοτζερο."

"Μερικες φορες μουρχεται και φτιαχνω περιεργα φαγητα"

"Φερε μου μια καλη μεριδα μπακαλιαρο με σαλτσα.Α, εν τω μεταξυ φερε μου ενα πιατο με θαλασσινα"

Αμφεβαλε.Δεν ηταν σιγουρος αν θα ετρωγε ελαφρα.Δεν εδωσε απαντηση στην ερωτηση που εκανε στον εαυτο του και ανοιξε την εφημεριδα.Ο οικονομικος ελιγμος που ειχε επιλεξει η κυβερνηση δεν ηταν της ταξης των δεκαπεντε αλλα των εικοσι τρις.Σιγουρα  θα γινονταν αυξησεις στα τσιγαρα και στη βενζινη.Η ανεργια στο Νοτο ειχε φτασει σε τετοιο βαθμο που θα ηταν καλυτερα να μη μαθευοταν το νουμερο.

...............................................................................................................................................................................................

"Εμεινε μονος ,η Λιβια πηγε να ξαπλωσει διπλα στον Φρανσουα.Ο Μονταλμπανο μη ξεροντας τι να κανει πηγε και καθισε στη βεραντα.Στον ουρανο οι γλαροι μονομαχουσαν,στη παραλια ενα ζευγαρακι περπατουσε και καθε τοσο σταματουσε και φιλιοταν,σα να υπακουε σε καποιο κινηματογραφικο σεναριο.Μπηκε μεσα ,πηρε το τελευταιο μυθιστορημα του δυστυχου Μπουφαλινο,αυτο με τον τυφλο φωτογραφο και γυρισε ξανα στη βεραντα.Κοιταξε το εξωφυλλο,μετα την εισαγωγη και στο τελος το εκλεισε.Δεν μπορουσε να συγκεντρωθει.Ενιωθε να φουντωνει μεσα του μια στενοχωρια.Κι ξαφνικα καταλαβε το λογο.

Να,αυτη ηταν μια γευση για τα ησυχα οικογενειακα κυριακατικα απογευματα που τον περιμεναν,ισως μακρια απο τη Βιγκατα,στη Μποκαντασσε.Μ ενα παιδι που μολις ξυπνουσε θα τον φωναζε μπαμπα και θα του ζητουσε να παιξει μαζι του...

Τον επιασε πανικος.

.....................................................................................................................................................

"Τον Φρανσουα τον θελω."

"Μα Λιβια..."

'Μην πεις κουβεντα"τον θελω Κανενας δεν μπορει να μου τον παρει μ αυτον τον τροπο κι εσυ πολυ λιγοτερο απο τους αλλους.Ξερεις σκεφτηκα πολυ αυτες τις μερες.Ποσων χρονων εισαι Σαλβο"

Η ερωτηση τον βρηκε απροετοιμαστο και απαντησε λιγο αβεβαια

"Σαραντατεσσαρων"

"Σαραντατεσσαρων χρονων και δεκα μηνων.Σε δυο μηνες θα συμπληρωσεις τα σαρανταπεντε.Εγω εχω συμπληρωσει τα τριαντατρια.Ξερεις τι σημαινει αυτο?"

"Οχι τι σημαινει?"

"Ειμαστε εξι χρονια μαζι.Καθε τοσο λεμε να παντρευτουμε,μετα το ξεχναμε.Και οι δυο αποφευγουμε να παρουμε μια αποφαση.Ειμαστε καλα ετσι οπως ειμαστε,η τεμπελια μας και ο εγωισμος μας εχουν βολευτει μια χαρα."

"Τεμπελια?Εγωισμος?Τι λεξεις ειναι αυτες που χρησιμοποιεις Λιβια?Υπαρχουν αντικειμενικες δυσκολιες που..."

"...που μπορεις να τις χωσεις εκει που ξερεις"ειπε κυνικα η Λιβια.

Ο Μονταλμπανο σιωπουσε ενοχλημενος.Μονο μια δυο φορες ειχε ακουσει τη Λιβια αυτα τα εξι χρονια να μιλαει ετσι χυδαια.Και ηταν παντα περιπτωσεις που υπηρχεμεγαλη ενταση και ανησυχια.

"Συγχωρεσε με"ειπε  σιγανα η Λιβια."Αλλα δεν μπορω ν αντεξω την τοσο καμουφλαρισμενη υποκρισια σου.Προτιμαω τον κυνισμο σου."

.............................................................................................................................................................

"Προκειται για την προαγωγη σας".

"Οχι"

"Ακουστε με Μονταλμπανο.Δεν μπορω να υπερασπιστω αλλο τη θεση σας και επειδη εχω ζητησει να παρω συνταξη,δε θα εχω τη δυνατοτητα να σας βοηθησω.Πρεπει να σας προτεινω για προαγωγη και σιγουρα δε θα υπαρχουν εμποδια."

"Θα με μεταθεσουν?"

"Ενενηντα εννεα τοις εκατο.Να ξερετε ομως οτι αν δε σας προτεινω για προαγωγη,με ο,τι αυτο συνεπαγεται,το υπουργειο δε θα εβλεπε με καλο ματι αυτη την ενεργεια και ισως κατεληγαν να σας μεταθεσουν σ ενα οποιοδηποτε μερος χωρις ουτε καν να σας προαγαγουν.Δε θα θελατε μια μικρη αυξηση?"

Το μυαλο του αστυνομου δουλευε πυρετωδως,προσπαθουσε να βρει μια πιθανη λυση.Βρηκε μια και την ειπε:

"Αν απο δω και στο εξης δεν κανω καμια συλληψη?"

"Δεν καταλαβαινω."

"Λεω: κι αν προσποιηθω οτι δεν προχωραω καμια ερευνα ,οτι αφηνω να μου ξεφυγουν ολοι οι ενοχοι..."

"...βλακειες,λετε χαζομαρες.Δεν καταλαβαινω,αλλα καθε φορα που σας μιλαω για προαγωγη,αντιδρατε ασχημα και αρχιζετε να φερεστε σαν μικρο παιδι."

Ο Αντρεα Καμιλλερι ειναι ο πιο πολυδιαβασμενος ιταλος συγραφεας.Γεννηθηκε στον Ακραγαντα της Σικελιας.Αρχισε να γραφει στα εξηντα του. Χρησιμοποιει το πατρικο σικελικο ιδιωμα .Ειναι μεγαλος τεχνιτης της πλοκης και της γλωσσας.Γραφει χαλαρα και νωχελικα οι αστυνομικοι του εχουν και προσωπικες υποθεσεις και αναβαλλουν για την  επομενη μερα το εργο τους,υπακουοντας στη μεσογειακη καταγωγη τους.

Πρωταγωνιστης στα βιβλια του ειναι ο Σαλβο Μονταλμπανο,αστυνομος στη Βιγκατα,μερος φανταστικο της παραδοσιακης Σικελιας. Ειναι αρραβωνιασμενος με τη Λιβια η οποια ζει στο Βορρα.Λατρευει  τα απλα φαγητα,αρκει να εχουν μαγειρευτει με φρεσκα υλικα.Αποφευγει το γαμο..Δεν επιθυμει την προαγωγη του.Προτιμάει το φτωχό μισθό του αστυνομικού, παρά να θυσιάζει την αριστερή ρητορεία του παρελθόντος στο βωμό της ματαιοδοξιας  σαν καθως πρεπει συντηρητικος.

Ο Καμιλλερι αποφευγει να περιγραφει σκηνες βιας οπως αλλοι συναδελφοιτου.

Εκτος απο το συγγραφικο του εργο,ειχε πολλαπλές  δραστηριότητες στο χωρο  του θεάτρου και της τηλεόρασης. Στο έργο του έχει επιχειρήσει να περιγράψει τα ήθη και τις παραδόσεις της Σικελίας και να αναδείξει τις κρυφές και φανερές πλευρές της σικελικότητας. 

Αρκει να δινεις σημασια σ αυτες τις σηματοδοτησεις.Καθενα απ αυτα φυλαει ενα δρομο που στο τερμα του υπαρχει μια πορτα αμπαρωμενη και πισω της βρισκεται η αναμνηση ατοφια.Οχι ,καθολου παγωμενη και νεκρη,αντιθετα πολυ ζωντανη,οχι μονο με το δικο της φως,τις μυρωδιες,τις κινησεις της,τα λογια της,τους θορυβους της,τα χρωματα της αλλα επισηςτις αισθησεις,τις συγκινησεις,τα αισθηματα,τις σκεψεις και δυο κεραιες,δυο λαβες,μια στο παρελθον και μια στο μελλον.

............................................................................................................................................................

Η αντισταση που προσφερει ο νους στο ανοιγμα σε κατι τετοιες πορτεςειναι αφανταστο.Ο δικος μου τουλαχιστον εβαλε ολα του τα δυνατα.Φυλαγε εκει πισω κατι που με ειχε πληγωσει,που με ειχε πονεσει φριχτα,που ειχε κανει κομματακια την προσωπικοτητα μου.Δεν ηθελε λοιπον να ξανγυρισω πισω,δεν ηθελε να ξαναπονεσω απ αυτο το ξεχασμενο κακο.

Come the mornin' don't ya wake me I'll be dreamin' that I'm free Come the daybreak don't ya shake me Send me back to misery Cause I'm dealin' with the devil With no help from above I'm stealin' with the devil Through this house of broken love Takin' chances with you baby I saw something in your eyes And though no one else could blame me There were signs I shoulda recognized Now I'm dealin' with the devil With no help from above I'm sleepin' with the devil In this house of broken love....broken love If you don't wanna lose my lovin' Use it constantly If it's gonna be lies, suspicious eyes Baby oh baby set me free When the night falls and she's leavin' Ooo the moon shines cold and grey Hear my heartbeat yeah yeah hear m' weepin' Pain and sorrow's here to stay I begged you baby help me But you turned your back on me You didn't even listen You should have set me free Now I'm leavin' with the devil Gonna leave this search for love I'm Leavin' with the devil Leave this house of broken love 

Δυο χρόνια είχα να σε δω Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο Και τα καλά σου φόραγες σαν να 'τανε γιορτή Δεν ήσουνα φαντάρος για να σου πω καλός πολίτης Μα ούτε και που γιόρταζες για να σου πω χρονιά πολλά Τρελάδικο και φυλακή δυο χρόνια κι έξι μήνες Ήπια το ούζο κι είπα γεια χαρά Το ξέρω ζήτησες δουλειά σε χίλια δυο αφεντικά Κι όλοι ζητούσανε να δουν συστάσεις, προϋπηρεσία Μα μόλις είδανε κι αυτοί πως είχες κίτρινο χαρτί Σε διώξανε σαν το σκυλί κι ούτε σ' αφήσανε να πεις Μια δικαιολογία Και είπες στην αρχή καλά κι αλλού εζήτησες δουλειά Κι αλλού ξανά κι αλλού τα ίδια και τα ίδια Μα ήσουν άτυχος πολύ γιατί έπεσες και σ' εποχή Που όλοι σφίγγαν το λουρί κι εσύ είχες κίτρινο χαρτί Κι αυτό το χρώμα ξέρεις φέρνει αλλεργία Κι ερχότανε κι ο πυρετός κάθε που νύχτωνε Σε τυρρανούσε καλοκαίρι και χειμώνα Κι είναι μαρτύριο τρομερό το βίτσιο αυτό το βρομερό Που σου 'μαθε στη φυλακή  εκείνος ο ψηλός απ' τη Δραπετσώνα σου λείπει η σκόνη η λευκή, το ξέρεις πως δεν φταις εσύ φωτιές σου καίνε το κορμί, κουτάλι και βελόνα Και έκανες υπομονή γιατί φοβόσουν το κελί Καλόπιανες τη μοναξιά και τον ασβέστη που 'πεφτε Σαν χιόνι απ' το ταβάνι Και μέχρι να σου βγει η ψυχή δεν θα ξεχάσεις μια στιγμή Κάποια βραδιά στη φυλακή φωνές και κλάματα Κι είπανε τ' αλλο το πρωί στο δεκαπέντε το κελί Ότι βιάσαν οι παλιοί τον έφηβο το Φάνη Κι όταν σε βρήκαν παγωμένο στο κελί σου Είπαν αυτός είναι απ' ώρα πια νεκρός Και κάποιος έτρεξε τηλέφωνο να πάρει Πέντε βδομάδες τώρα υπόφερες το ξέρω Το ξέρω σου 'λειψε η σκόνη η λευκή Και μού 'λεγες εκεί ξανά δε θα γυρίσω  σιχάθηκα τις νύχτες τις λευκές Σαν άνθρωπος κι εγώ θέλω να ζήσω Δυο χρόνια είχα να σε δω Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο Και τα καλά σου φόραγες σαν να 'τανε γιορτή

Shake me into the night and Im an easy lover Take me into the fight and Im an easy brother And Im on fire Burn my sweet effigy Im a road runner Spill my guts on a wheel I wanna taste ah huh And Im on fire, and Im on fire And Im on fire, Im on fire Wire me up to machines Ill be your prisoner Find it hard to believe, you are my murderer Im on fire behind you Heads a falling sky Im on fire, Im on fire And Im on fire, Im on fire Move on, You got to move on Im gonna get you real good So you can shake on Move on, You got to move on Im gonna get ya real good So you can shake on 

Into the night Desperate and broken The sound of a fight Father has spoken We were the kings and queens of promise We were the victims of ourselves Maybe the children of a lesser God Between Heaven and Hell Heaven and Hell Into your eyes Hopeless and taken We stole our new lives Through blood and pain In defense of our dreams In defense of our dreams We were the Kings and Queens of promise We were the victims of ourselves Maybe the Children of a lesser God Between Heaven and Hell Heaven and Hell The age of man is over A darkness comes and all These lessons that we learned here Have only just begun We were the Kings and Queens of promise We were the victims of ourselves Maybe the Children of a Lesser God Between Heaven and Hell We are the Kings We are the Queens We are the Kings We are the Queens