« "ALWAYS THE SUN"STRANGLERS ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑ | "BREAKFAST AT TIFFANY S"DEEP BLUE SOMETHING »


ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ"ΟΥΤΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ"THEA HALO(ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ)

Ενα συγκλονιστικο βιβλιο που αναφερεται στη γενοκτονια των Ποντιων.Η αληθινη ιστορια μιας γυναικας που σε ηλικια 10 ετων ξεριζωθηκε βαναυσα απο τον τοπο της.Μια καταθεση ψυχης.Μια προσωπικη μαρτυρια...

"Το μονο που ηθελα ηταν να γυρισω σπιτι μου.Αλλα γυρισμος δεν υπηρχε,ουτε και θα υπηρχε ποτε.Τους ειχα χασει ολους.Ολους και ολα ο,τι ειχα αγαπησει.Το μονο που μου εμενε ηταν οι αναμνησεις μου και τα δυο σημαδια στο ποδι μου.Μεχρι να γινω 10 χρονων,δε μου ειχε μεινει τιποτα.Ουτε το ονομα μου.

Τοτε το ονομα μου δεν ηταν Σανο.Το ονομα μου ηταν Θυμια και ημουν 9 χρονων εκεινο το καλοκαιρι,νομιζω.Εμεις δε γιορταζαμε τα γενεθλια σ εκεινα τα απομακρυσμενα ορεινα χωρια της βορειας και κεντρικης Τουρκιας.Οι Τουρκοι μας ελεγαν Ρουμ.Ειχα παντα την εντυπωση πως αυτη η λεξη σημαινε Ελληνας αλλα σημαινε Ρωμαιος.Ημασταν Ποντιοι Ελληνες και η ιστορια μας αρχιζε απο την εποχη της ρωμαικης κυριαρχιας η ακομα πιο πριν ,απο τον ογδοο αιωνα προ Χριστου.

Τα χωρια μας ηταν ψηλα στα βουνα,νοτια της Φατσας και του Ορντου,στη Μαυρη Θαλασσα.

................................................................................................

Θα μου ηταν πιο ευκολο απλα να σας πω οτι αυτα που επαθαν οι Ποντιοι οφειλονταν στο μισος μεταξυ Τουρκων και Ελληνων και γι αυτο οι Τουρκοι μας εκαναν αυτα που μας εκαναν,αλλα δε θα ηταν η αληθεια στα μερη τα δικα μας.Ολα τα γυρω χωρια ηταν τουρκικα και τουλαχιστον για οσο διαστημα θυμαμαι εγω ειχαμε ζησει μαζι με τους Τουρκους χωρις σημαντικα επεισοδια εκτος απο καποια ερωτικα περιστατικα.

..............................................................................................

Μπηκα μεσα και περασα απ ολο το σπιτι μια τελευταια φορα για να το αποτυπωσω στη μνημη μου.Ολα τα δωματια ηταν τακτοποιημενα στην εντελεια.Στο δωματιο του Παππου ακομα σιγοκαιγε η θρακα στο τζακι.Το μεγαλο καζανι,μαυρισμενο απο τα τοσα χρονια στη φωτια ,κρεμοταν απ την αλυσιδα του.Τα πιατα ηταν τακτοποιημενα στα ραφια τους στο τοιχο και εμοιαζαν με χαρωπα προσωπα που μας χαμογελουσαν.Και το μακρυ ξυλινο τραπεζι και τα σκαμνια ηταν τακτοποιημενα στις θεσεις τους.Ακομα και το χαλι που ειχε φτιαξει η Μητερα μου ηταν απλωμενο κοντα στη φωτια.Ολα ηταν οπως καθε αλλη μερα.Η Μητερα ειχε συγυρισει τα δωματια λες και απλα φευγαμε για διακοπες στο καλοκαιρινο μας σπιτι.

.....................................................................................................

Εκεινη την ημετα πεθανε ταχα η μικρη Μαρια?Δε θυμαμαι.Θυμαμαι μοναχα το μικρο της κορμακι που ηταν δεμενο στην πλατη της Χριστοδουλας,οπως κανουν οι Ινδιανοι,και το μικρο της κεφαλακι να πηγαινει περα δωθε.Θυμαμαι μοναχα οτι καποια στιγμη συνειδητοποιησα πως κατι δεν πηγαινε καλα και το καυτο σωμα μου το ελουσε ξαφνικα παγερος ιδρωτας."Μαμα" ειπα οσο πιο ηρεμα μπορεσα,ελπιζοντας οτι η ηρεμια μου αυτη θα βοηθουσε την κατασταση να γινει και παλι ιδια."Η Μαρια δε φαινεται καλα"

Η μητερα σηκωσε το βλεμμα της και ξεσπασε σε λυγμους.Το προσωπο της Μαριας ειχε γινει σταχτι.Τα ματια της μας κοιτουσαν ορθανοιχτα σα της σπασμενης κουκλας,ενω το κεφαλι της συνεχισε να πηγαινει περα δωθε σε καθε βημα...........Μειναμε εκει στο δρομο ,νιωθοντας να μας πλακωνει ενας σωρος απο πετρες.Οι κουρασμενοι συνοδοιποροι μας περνουσαν διπλα και συνεχιζαν την πεζοπορια.Η Μητερα πηρε τη Μαρια και την κρατησε στην αγκαλια της,καθως τα δακρυα της επεφταν στο αψυχο προσωπακι της.

"Κουνηθειτε!"Φωναξε καποιος στρατιωτης που ηρθε καβαλλα μεχρι εκει που στεκομασταν.

"Το μωρο μου",ψελλισε η Μητερα.Του εδειξε τη Μαρια ,λες και περιμενε οτι θα ενιωθε κι αυτος λιγο απο τον πονο και την ταραχη της

"Το μωρο μου"

"Πεταξε το αν ειναι πεθαμενο!"φωναξε"Κουνηθειτε"

"Αφηστε με να τη θαψω",παρακαλεσε η Μητερα με λυγμους.

"Πεταξε το!"φωναξε παλι,σηκωνοντας το μαστιγιο."Πεταξε το"

Η Μητερα εσφιξε το σωμα της Μαριας στο στηθος της,καθως σηκωνομασταν ορθιοι κοιταζοντας τον εκπληκτοι.Το προσωπο της ειχε μια βασανισμενη εκφραση που δεν ειχα ξαναδει ποτε.Ο Πατερας προσπαθησε να παρει την Μαρια για να την  ακουμπησει κατω,υποθετω ,αλλα η Μητερα την εσφιξε ακομα περισσοτερο.Μετα περπατησε μεχρι το μεγαλο πετρινο τοιχο που χωριζε το δρομο απο την πολη και σηκωσε την Μαρια για να την ακουμπησει πανω στον τοιχο,σαν σε βωμο καποιου Θεου.................Καθε φορα που σκεφτομουνα οτι η αδελφουλα μου ειχε μεινει ξαπλωμενη και μονη κατω απ τον καυτερο ηλιο,με τα αρπακτικα πουλια να περιφερονται ψηλα ,περιμενοντας να απομακρυνθουμε ,οι λυγμοι μου ξαναγυρνουσαν αβασταχτοι.

..........................................................................................

Μια μερα μου ειπε η Ρουθ"Θα πρεπει να αποκτησεις ενα αληθινο ονομα.Εγω δεν μπορω να προφερω το ονομα που εχεις τωρα.Αποφασισα να σε λεω Σανο.Ειναι ενα καλο κουρδικο ονομα.Νομιζω οτι σου πηγαινει".

"Μα αφου εχω ονομα"ειπα

"Ναι ,που δεν μπορει να το προφερει κανεις.Αρα τι καλο εχει ενα ονομα που δεν μπορει να το πει κανεις".

............................................................................................

Καπου στην καρδια μου ηξερα οτι η πιθανοτητα να ξαναδω τον πατερα μου και τον αδελφο μου ειχε χαθει τωρα για παντα.Ειχαν φυγει απ τη ζωη μου χωρις ν αφησουν ουτε ενα ιχνος,εκτος απο τις αναμνησεις μου που τις φυλαγα σαν μια μικρη,λεπτη,αορατη κλωστη που με ενωνε δυνατα μαζι τους.

Φανταστηκα τον αδερφο μου και τον πατερα μου οπως τους ειχα δει την τελευταια φορα,να περπατανε αδιακοπα,χωρις σταματημο,χωρις να βρισκουν ποτε αναπαυση.Την ιδια ωρα,τα τελεια σωματα της μητερας και των αδελφων μου κειτονταν ηρεμα σα να κοιμονταν,χωρις να αλλαζουν μεσα στους αιωνες,σαν τα πολυτιμα πετραδια που κρυβονται χωμενα στην ερημο.

.................................................

"το τραγουδι λεει για το λαο σου.Νομιζεις οτι θα γυρισεις,αλλα δε θα γυρισεις ποτε.Θα πετας σαν το πουλι στο γαλαζιο ουρανο,αλλα απ το δροσερο νερο δε θα πιειες ξανα

fanelaki_alitiko

Καλό απόγευμα! Συγκλονιστική εγγραφή. Φοβερή βιβλιοπαρουσίαση! Το σημειώνω να το αγοράσω, γιατί αυτά δεν πρέπει να τα ξεχνάμε ούτε να τα προσπερνάμε σαν να μην έγιναν ποτέ. Εύγε SmileSmileSmile

sivylla2009

Καλησπερα μεταξωτο.Ειναι απο ταβιβλια που με εκαναν να κλαψω.Δεν πρεπει να ξεχναμε,δεν πρεπει να προσπερναμεHappy

tigers_45

Πόνος και πάλι..............πόνος σ`αυτές τις γενιές!!Είμαι πόντια από την μαμά μου και έχω ακούσει απο τους παππούδες μου...................τι έζησαν!!!!Καλημέρα Σίβυλλα.SmileWink

sivylla2009

Καλλιοπη ο ξεριζωμος ενος ολοκληρου λαου,το ξεκληρισμα γενιων,το απνθρωπο κυνηγητο...Οπως τα λες.Πονος και παλι πονος.Αφου εχεις ποντιακη καταγωγη Καλλιοπη μου γραψε τις ιστοριες που σου εχουν αφηγηθει οι παππουδες σου.Μεσα απο τις προσωπικες τους αφηγησεις ξεπηδαει η ιστορια.Ειλικρινα νομιζω οτι ολοι εδω θα θελαμε να μας αφηγηθεις τις μνημες τουςHappy

termitis

Kαλημέρα sivilla...δράματα του ελληνισμού...

duke88

Καλησπερα Πριγκηπισσα,πολυ ωραια η εγγραφη σου,και βεβαια δεν πρεπει να ξεχναμε ουτε να προσπερναμε...αλλα οι ιδιοι οι ποντιοι στην πλειοψηφια τους και ειδικα οι μεταναστες κανουν παρεα με τουρκους ΄΄παντρευονται κτλ'' χωρις να σκεφτονται τα κοκκαλα των παπουδων τους που σφαγιαστηκαν απο τους μογγολους.Ισως ακουγεται υπερβολικο αλλα οι ποντιοι ξεχνανε ευκολα...εμεις παλι οι μανιατες δεν ξεχναμε ποτε!!!!!!!και παντα θα παλευουμε για το συμφερον της Ελλαδας μας και τις αλυτρωτες πατριδες μας. 14/88

Το σχόλιο σας

Έχετε λογαριασμό στο Pathfinder;

XHTML: Μπορείτε να χρησιμοποιείσετε τα tags: <a href= title=> <abbr title=> <acronym title=> <b> <blockquote cite=> <code> <em> <i> <strike> <strong>